شنبه، ۲۴ آبان ۱۴۰۴
ریزش مو در زنان (FPHL)، که اغلب به عنوان آلوپسی آندروژنیک زنانه نیز شناخته میشود، یک پدیده پیچیده است که تفاوتهای اساسی با الگوی ریزش مو در مردان دارد. در مردان، ریزش معمولاً با عقب نشینی خط مو و طاسی منطقهای (M شکل) مشخص میشود. اما در زنان، این وضعیت بیشتر به صورت نازک شدن تدریجی و توزیع گسترده (معمولاً در ناحیه تاج سر) دیده میشود، در حالی که خط رویش موی پیشانی اغلب حفظ میشود.
درمان موفقیت آمیز مستلزم تشخیص دقیق عامل محرک است که معمولاً ترکیبی از موارد زیر است:
تغییرات هورمونی: نوسانات هورمونی ناشی از سندرم تخمدان پلیکیستیک (PCOS)، یائسگی یا پس از زایمان (ریزش پس از زایمان) تأثیر مستقیمی بر طول عمر فاز رشد مو دارند.
استرسهای مزمن و شوکهای جسمی: استرس شدید فیزیکی یا روانی میتواند تعداد زیادی از فولیکولها را به طور ناگهانی وارد فاز استراحت (تلوژن) کند که نتیجه آن ریزش قابل توجه پس از دو تا سه ماه (ریزش تلوژن افلوویوم) است.
کمبودهای تغذیهای: این عامل اغلب نادیده گرفته میشود اما یکی از شایع ترین دلایل قابل درمان است. فولیکولهای مو سلولهایی با نرخ تقسیم سلولی بسیار بالا هستند و به تأمین مداوم مواد مغذی نیاز دارند.
آهن حیاتی ترین ماده معدنی برای سلامت مو است. فولیکولهای مو به شدت به اکسیژن رسانی وابسته هستند و این وظیفه بر عهده پروتئین هموگلوبین است که تولید آن نیازمند آهن کافی است.
چرا مهم است؟ کمبود ذخایر آهن (حتی در شرایطی که فرد دچار کمخونی آشکار نیست) شایع ترین علت ریزش موی زنان است. فولیکولهای مو در شرایط کمبود آهن، مواد مغذی را برای اولویتهای حیاتی بدن (مانند قلب) آزاد میکنند و رشد مو به تعویق میافتد.
اندازهگیری کلیدی: سطح فریتین سرم (ذخیره آهن بدن) باید اندازهگیری شود. سطح هموگلوبین ممکن است طبیعی باشد، اما اگر فریتین پایین باشد، موها دچار مشکل میشوند.
سطح ایدهآل برای سلامت مو اغلب بالای ۵۰ نانوگرم بر میلیلیتر در نظر گرفته میشود.
راهکار درمانی: مصرف مکمل آهن (مانند سولفات آهن، فروس گلایسینات یا فروس فومارات) باید دقیقاً بر اساس دوز تجویز شده توسط پزشک و برای دورههای طولانی (حداقل ۶ ماه) ادامه یابد تا ذخایر بدن پر شود. توجه داشته باشید که مصرف خودسرانه و بیش از حد آهن میتواند سمی باشد.
بیوتین در متابولیسم اسیدهای آمینه، که بلوکهای سازنده پروتئینها (از جمله کراتین مو) هستند، نقش اساسی دارد.
نقش در مو: بیوتین به طور مستقیم استحکام و انعطافپذیری ساقه مو را افزایش میدهد و شکستگی را کاهش میدهد.
زینک یک کوفاکتور حیاتی در بیش از ۳۰۰ واکنش آنزیمی در بدن است، از جمله فرآیندهایی که در رشد و ترمیم بافت مو نقش دارند.
ارتباط مستقیم با ریزش: کمبود زینک مستقیماً با القای فاز تلوژن (استراحت) در فولیکولها و التهاب در پوست سر مرتبط است.
دوز مصرفی: مکمل زینک معمولاً در دوزهای ۱۰ تا ۳۰ میلیگرم در روز برای کمک به رشد مو توصیه میشود. زینک و آهن نباید همزمان مصرف شوند، زیرا میتوانند جذب یکدیگر را مختل کنند.
ویتامین D نقش مهمی در تنظیم چرخهی فولیکول مو دارد. گیرندههای ویتامین D در فولیکولهای مو وجود دارند و این ویتامین به عنوان یک عامل فعالکننده برای ورود فولیکولها به فاز رشد (آناژن) عمل میکند.
اثر کمبود: کمبود ویتامین D میتواند چرخهی رشد مو را زودتر خاتمه داده و ریزش تلوژن افلوویوم را تشدید کند. سطح مطلوب سرمی برای مو اغلب بالای ۳۰ نانوگرم بر میلیلیتر در نظر گرفته میشود.
پس از اطمینان از تغذیه داخلی، محصولات موضعی باید برای پاکسازی ملایم، کاهش التهاب و تحریک مستقیم فولیکولهای مو طراحی شوند.
شامپو درمانی تنها برای مدت کوتاهی روی پوست سر باقی میماند، بنابراین قدرت اصلی آن در آماده سازی بستر برای سرم ها و جلوگیری از آسیب بیشتر است.
سولفاتها (مانند سدیم لوریل سولفات - SLS) شویندههای قوی هستند که میتوانند روغنهای طبیعی پوست سر را بیش از حد حذف کنند. در شرایط ریزش مو، پوست سر اغلب حساستر است.
مزیت: شامپوهای بدون سولفات ملایمتر هستند، از خشکی بیش از حد جلوگیری کرده و به حفظ رطوبت موهای نازک شده کمک میکنند. این امر به طور غیرمستقیم از شکستگی ساقه مو جلوگیری مینماید.
این ترکیبات با هدف افزایش گردش خون موضعی (Microcirculation) در پوست سر فرموله میشوند تا اکسیژن و مواد مغذی بیشتری به ریشه مو برسد.
کافئین: یکی از قویترین محرکهای طبیعی. مطالعات نشان میدهند کافئین میتواند تداخل هورمون تستوسترون با فولیکولها را کاهش دهد و مستقیماً فاز آناژن را طولانی کند.
پیریتیون روی (Zinc Pyrithione): اگرچه بیشتر به عنوان عامل ضد قارچ شناخته میشود، خواص ضد التهابی و تعدیلکننده چربی دارد که میتواند محیطی سالم تر برای رشد مو فراهم کند.
عصارههای گیاهی: موادی مانند عصاره رزماری، نخل ارهای (Saw Palmetto) یا عصاره پیاز قرمز به دلیل خواص آنتی اکسیدانی و تعدیل کننده هورمونی موضعی در محصولات ضد ریزش استفاده میشوند.
برای موهایی که در حال حاضر نازک شدهاند، تقویت ساقه بسیار مهم است.
پروتئینهای هیدرولیز شده: مانند پروتئین هیدرولیز شده گندم یا ابریشم. این مولکولهای کوچک میتوانند به طور موقت به کوتیکول مو بچسبند و موها را حجیمتر، ضخیم تر و پرپشت تر نشان دهند.
شامپو وظیفه پاکسازی را دارد، اما سرمها و تونیکها حامل اصلی مواد فعال برای نفوذ به عمق فولیکول هستند.
نفوذ حداکثری: بهترین زمان برای استفاده از تونیکهای ضدریزش (حاوی ماینوکسیدیل کمغلظت، کافئین، یا پپتیدها) پس از شستشو و زمانی است که پوست سر کاملاً تمیز و مرطوب است. رطوبت به جذب بهتر ترکیبات کمک میکند.
کارهایی که در قطع ریزش بسیار مهم کلیدی هستن
ماساژ روزانه: ۵ تا ۱۰ دقیقه ماساژ ملایم پوست سر با استفاده از نوک انگشتان (نه ناخن) ضروری است. این عمل نه تنها باعث آرامش میشود بلکه به طور فیزیکی باعث تحریک و افزایش جریان خون موضعی میشود و نفوذ مواد فعال را بهبود میبخشد.
پرهیز از حرارت بالا: حرارت شدید سشوار، اتوی مو و بابلیس به ساقه موی ضعیف شده آسیب بیشتری میزند و باعث شکستگی و ظاهر پرپشتتر شدن مو میشود. استفاده از محافظ حرارتی و کاهش درجه حرارت ضروری است.
رنگ مو و مواد شیمیایی: در طول دوره درمان فعال ریزش، باید از دکلره کردن یا استفاده مکرر از رنگهای شیمیایی قوی پرهیز کرد، زیرا این مواد باعث التهاب بیشتر پوست سر میشوند.
مو از پروتئین ساخته شده است. کمبود اسیدهای آمینه لازم به طور مستقیم بر کیفیت مو تأثیر میگذارد.
پروتئین کافی: اطمینان از مصرف روزانه منابع پروتئینی با کیفیت بالا (مرغ، ماهی، تخم مرغ، عدس و لوبیا) برای تأمین مواد خام لازم برای تولید کراتین.
اسیدهای چرب ضروری: مصرف امگا ۳ (موجود در ماهیهای چرب یا مکمل روغن ماهی) برای حفظ سلامت غشای سلولی فولیکول و کاهش التهاب ضروری است.
جمع بندی کلی
ریزش ها عوامل مختلفی دارن که اول باید شناخته بشن
بعد از تشخیص علل ریزش باید مجموعه کاملی از کارها رو برای درمان انجام دهیم
1- درمان هورمونی
2- مصرف مکمل های مورد نیاز
3- استفاده از شامپو های مناسب و ضد ریزش
4- استفاده از تونیک های ضد ریزش مخصوص
5- به حداقل رساندن استفاده از سشوار و اتو مو و رنگ کردن مو و دکولوره ....
